You're not allowed copy content without my permission. Contact me if you want to use my content.
Emma Storris

Geen mening is ook een mening

blatende schapen hebben een meningIk ga even iets radicaals zeggen. Hou je vast, hier komt –ie:

Je kunt besluiten dat je ergens geen mening over wilt hebben.

Het is prima om geen mening te hebben. Als je op het internet surft lijkt het tegenovergestelde het geval te zijn en heeft zo’n beetje iedereen wel een mening over alles en dan nog eens niet dezelfde. Maar dat hoeft dus niet.

Weg met de voor en tegen lijstjes, beslissen doe je op je gevoel

Ken je dat? Je moet een besluit nemen en je zit al uren naar een lijstje met voors en tegens te staren. Eigenlijk zijn de lijstjes best helder: je zou bijvoorbeeld voor moeten kiezen. Maar toch klopt er iets niet. Je krijgt jezelf niet zover dat je volmondig ja zegt.

Een pleidooi tegen het gebruik van arbeidsvitaminen

Durf artikel pleidooi tegen arbeidsvitaminenDEZE EDITIE VAN DURF GAAT OVER ARBEIDSVITAMINEN. IK WEET DAT MENSEN GRAAG EEN POSITIEF GELUID HOREN EN ANDERS LIEVER NIETS, MAAR VOOR MIJ IS ARBEIDSVITAMINEN EEN BEETJE EEN JEUKWOORD. HET VALT IN DEZELFDE CATEGORIE ALS DE GEZEGDES ‘ARBEID ADELT’ EN ‘LEDIGHEID IS DES DUIVELS OORKUSSEN’.

Hoe een klimaatakkoord op een onverwachte manier hoop brengt

hoe het klimaatakkoord op een onverwachte manier hoop brengtIk was aangenaam verrast te zien dat vele onwaarschijnlijke bondgenoten zich uitspraken tegen het klimaatakkoord, zoals het onlangs door de Nederlandse regering gepresenteerd werd. Milieubewegingen hand in hand met de Telegraaf, wie had dat kunnen bedenken? Ik niet. Zeker omdat ik recentelijk nog geconfronteerd werd met de mening van een jongeman die het klimaatakkoord te ver vond gaan en daarin een Nederland zag dat het braafste jongetje van de klas wilde zijn. Hij voegde daaraan toe, dat het sowieso geen zin had om iets te doen zolang andere, vervuilendere landen niet bereid waren iets te veranderen. Hmmm…

Saamhorigheid in een veranderende samenleving

Durf artikel: saamhorigheid in een veranderende samenlevingIK BEN OPGEGROEID IN EEN DORP ONDER DE ROOK VAN ROTTERDAM. HET WAS ZO’N GEMEENSCHAP WAAR AGRARIËRS NOG DUIDELIJK AANWEZIG WAREN. WE HADDEN SCHUURFEESTEN EN TIJDENS EEN VRIJE DAG KON JE ME MEESTAL OP DE BOERDERIJ VAN M’N VADERS OUDERS OF IN HET STATIGE DIJKHUIS VAN M’N MOEDERS MOEDER VINDEN.IK KWAM UIT EEN GROTE, HECHTE FAMILIE, AL GENERATIES GEWORTELD IN HET DORP EN DE DIRECTE OMGEVING. BIJ MIJN GEBOORTE HAD IK DAARDOOR EEN DUIDELIJKE PLAATS. AL GROEIDE TIJDENS MIJN JEUGD DE BEVOLKING VAN ONS DORP GESTAAG, TOCH HAD IK HET IDEE DAT IK IEDEREEN KENDE. TOT IN DE JAREN NEGENTIG ONZE GEMEENTE WERD AANGEWEZEN ALS VINEX-LOCATIE. VOOR MIJ BETEKENDE DIT HET EINDE VAN EEN MANIER VAN LEVEN.

Schrijven is schilderen met taal

Schrijven is schilderen met taalVandaag een kijkje in mijn hoofd en tegelijkertijd mijn werkkamer. Schrijven is enerzijds een eenzaam beroep, maar anderzijds zorgt het voor een rijk en vol leven. Daar zorgen wij schrijvers zelf wel voor, wanneer we in onze gedachten los gaan. Elke dag begin ik met gewoon stomweg schrijven. Wat eruit komt, komt eruit. Soms zitten daar mooie stukjes tussen, zoals deze van een paar weken geleden, waarin ik schrijf over mijn schrijven.

Het elfje dat niet twaalf wilde worden – deel 2

Het eerste deel van dit verhaal nog niet gelezen? Je vindt het hier…Gratis verhaal elfje dat niet twaalf wilde worden

Die avond kreeg Zya geen hap door haar keel. Ze keek om zich heen en nam alles in zich op alsof ze niet wilde vergeten waar ze gewoond had, waar ze gelukkig geweest was. Elke seconde leek kostbaar. Ze streek met haar hand over het ruwe hout van de tafel alsof het gevoel haar houvast gaf. Om tien uur was het bedtijd.
‘Ga maar snel slapen,’ zei haar moeder, ‘morgen is het een belangrijke dag. Dan ben je twaalf.’

Het elfje dat niet twaalf wilde worden

gratis verhaal elfje dat niet twaalf wilde worden deel 1Er was eens een elfje van elf. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is het namelijk niet zo dat elfen niet verouderen. Maar in plaats van elk jaar worden ze elke honderd jaar officieel ouder. Elfen noemen het daarom ook eeuwig zijn in plaats van jarig. Nu begrijp je misschien meteen waarom wij het idee hebben dat elfen onsterfelijk zijn. Wanneer wij honderd jaar worden en naar mensenmaatstaven behoorlijk oud zijn, viert een elf pas zijn of haar eerste vereeuwdag.